Następnie doszliśmy do zgodnego wniosku, że słowa nie są niczym innym jak tylko znakami; to zaś, co niczego- nie oznacza, znakiem być nie może. Wówczas przytoczyłeś wiersz, abym spróbował wykazać, co oznaczają poszcze¬gólne jego słowa. Wiersz ten zaś brzmiał: Si nihil ex tanta superis placet urbe relinąui. Chociaż drugie słowo tego wiersza jest doskonale znane, a sensjego oczywisty, nie udało się nam jednak stwierdzić, co ono oznacza. Wydawało mi się, że nie na próżno używamy go w mowie, lecz dlatego, że przez nie dajemy coś poznać słuchającemu. Odpowiedziałeś wpraw¬dzie, że słowem tym oznaczamy może pewien stan samego umysłu, występujący, gdy stwierdza on, lub zdaje mu się, że stwierdził, iż rzecz, o którą mu chodzi, nie istnieje. Przy pomocy żartu jednak uchyliłeś się od zgłębienia tego problemu i odłożyłeś jego wyjaśnienie na później; — nie myśl zresztą, że zapomniałem o tym zobowiązaniu. Gdy biedziłem się nad wyjaśnieniem trzeciego- z kolei słowa w tym wierszu, domagałeś się, ażebym nie szukał jakiegoś, innego słowa mającego to samo znaczenie, lecz raczej żebym wskazał sam przedmiot, który oznaczają te słowa. Moja odpowiedź, że nie możemy tego osiągnąć po¬sługując się mową, doprowadziła do tych rzeczy, które pytającym o nie pokazujemy palcem. Sądziłem, że są to wszystko przedmioty materialne, lecz okazało się, że wchodzą tu w grę tylko rzeczy widzialne.
| |