Ad. Nie wątpię, bo przecież przyznaję, że one coś ozna¬czają: jeżeli mnie jednak spytasz, jak zwie się, czyli nazy¬wa się każda poszczególna spośród rzeczy oznaczonych przez te określenia, nie potrafię odpowiedzieć inaczej, jak wymieniając-właśnie te części mowy, których nie na¬zywamy rzeczownikami, lecz teraz — jak widzę — nazwać musimy. Aug. Czy nie obawiasz się.zupełnie, że mógłby ktoś obalić to nasze rozumowanie twierdząc, że autorytet Apostoła .obowiązuje w sprawach treści, natomiast nie tam, gdzie chodzi o sposób wyrażania się? Że dlatego podstawa naszego twierdzenia nie jest tak silna, jak nam się wy¬daje, gdyż — być może — święty Paweł, mimo całej wzo¬rowości swego życia i nauki, nie użył prawidłowego zwrotu mówiąc Tak było w Nim, zwłaszcza, że według własnego wyznania nie był biegły w wymowie? W JaM sposób, we¬dług ciebie, można by zbić argument tego człowieka? - Ad. Nie znajduję żadnego zarzutu przeciw jego twier¬dzeniu. Proszę cię, wyszukaj jakiegoś spośród tych auto¬rów, którym przyznajemy mistrzostwo słowa, aby odwo¬łanie się do jego autorytetu doprowadziło cię z większym skutkiem do celu, jaki pragniesz osiągnąć. Aug. Uważasz więc, że jeśli usuniemy obce autory¬tety, nie wystarczy nam powaga samego rozumu, który wy¬kazuje, że przez każdą część mowy jest oznaczona jakaś rzecz i za jej pomocą jest nazwana, jeśli zaś jest nazwana, to posiada nazwę, a jeśli-posiada nazwę, to z pewnością nazwą tej rzeczy jest rzeczownik.
| |